Het is Pasen. In plaats van naar chocolade paaseieren te zoeken, ben ik op zoek naar een geschikte kettlebell. Net als bij de chocolaatjes gaat mijn voorkeur uit naar wit. Die witte kettlebell op mijn sportschool is precies 10 kg zwaar. De tijden waar ik met mooie roze kettlebells (4 kg) gingen trainen - uit angst om de volgende dag per ongeluk met de spieren van Arnold Schwarzenegger wakker te worden - zijn gelukkig voorbij. Inmiddels weet ik dat spieren wel snel kunnen verdwijnen maar dat je nooit plotseling te veel zult hebben. Ik pak dus wel de witte.

Anders dan de witte chocolaatjes heeft de witte kettlebell geen vulling. Hij is van binnen leeg. Daardoor ziet hij er wat zwaarder uit dan dat-ie in werkelijkheid is. Dat is even een mentaal voordeel. Na enkele oefeningen voelt hij echter toch wel heel erg zwaar. Maar dat is ook de bedoeling. Mijn gekke plan vandaag is tenslotte om zo snel mogelijk ‘puddingbenen’ te krijgen. Dat zijn benen die voelen alsof spieren en botten door pudding zijn vervangen. Ik hoop namelijk dat ik door eerst wat krachtsport te doen, mijn training kan afkorten. Ik hoef dan niet eerst heel ver te lopen om eraan te wennen met vermoeide benen te lopen. En met vermoeide benen lopen zal ik wel moeten leren als ik over twee jaar bij de 60 van Texel mee wil doen.

Ik geef toe: ik heb geen idee of dit een goed idee is. Er zijn vast risico’s aan verbonden, boeken over geschreven en wetenschappelijke experimenten gedaan. Maar mijn gedachte om kilometers met krachttraining te vervangen is vooral gebaseerd op mijn intuïtie en mijn luiheid. Ik vind het leuk om naar trucjes te zoeken die met minder training meer opleveren en om gekke dingen te doen. Enkele rondes gobletsquats, en nog wat backsquats en frontsquats met een barbell en het is zo ver: ik heb al moeite om te wandelen naar mijn waterfles 3 meter verder op.

Het lopen gaat verrassend goed. Met ieder rondje op de baan gaat het zelfs wat makkelijker. De pudding zakt weg, en ik krijg de controle over mijn spieren terug. Ik voel letterlijk hoe ik met iedere stap meer en meer herstel. Het is een bizarre ervaring - een beetje alsof de tijd achteruit loopt. Het tegenovergestelde van al mijn eerdere lopen, waar ik eigenlijk met ieder rondje alleen maar moeier en moeier werd.

Vijf kilometer loop ik zo. Als ik stop is er van de pudding niets meer over. Of het nou slim was om dit te doen of niet, ik heb in ieder geval iets belangrijks geleerd - zelfs tijdens een loop kan ik herstellen, en als het moeilijk gaat kan het later toch weer beter en makkelijker worden. Een brede glimlach verschijnt op mijn gezicht. Die heeft niet alleen te maken met de goede training, maar ook met de mededeling van mijn hoorloge: de combinatie van krachttraining en hardlopen heeft maar liefst 600 kcal verbrandt. Ik heb nu echt wat witte chocolaatjes met pudding verdient!